آن یار کز او خانه ما جای پری بود                              

سر تا قدمش چون پری از عیب بری بود

اوقات خوش آن بود که با دوست بسر رفت               

باقی همه بی حاصلی و بی خبری بود

 دل گفت فروکش کنم این شهر ببویش

بیچاره ندانست که یارش سفری بود...

فراموش نمی کنیم فروردین ۸۸ اصفهان را...

فراموش نکرده ایم آنهمه محبت و مهمان نوازی را...

و فراموش نخواهیم کرد آن اولین و آخرین دیدارمان را...

فراموش نخواهیم کرد پیرمردی را که با وجود کهولت سن در کمال خوشرویی و با آن لهجه زیبایش در کنار مهمانهایش که آنها را مانند نوه خود می دانست، نشسته بود، شعر می خواند و از شاعری می گفت. بذله گویی، لطافت بیان، افتادگی  و مهربانی بسیار، از ویژگی های بارزش بود که توجه همه ما را به خود جلب می کرد،

و هزار افسوس که او نیز چشم از این جهان فروبست...

سجاد عزیز، درگذشت پدربزرگ بزرگوارت را تسلیت می گوییم و غفران و رحمت الهی را برای آن مرحوم از درگاه خداوند متعال مسئلت داریم.

دوستان تو در زلف یار